Vele tienduizenden tonnen zout belanden in de sneeuwperiode op de wegen om ze begaanbaar te houden. Daarnaast strooien particulieren een aanzienlijke hoeveelheid met de hand bij deuren, op stoepjes en op tuinpaden. Begrijpelijk, want niemand wil onderuit glijden of van de weg raken. Er zit ook een keerzijde aan de gladheidbestrijding. Het is slecht voor boomwortels en bodemleven.

Knoppen lopen niet uit
Het is niet te voorkomen dat het zout na de dooi in het grondwater terecht komt. Daar richt het schade aan bomen en andere gewassen aan. Niet direct, want in de winter is veel in rust, maar straks in het voorjaar. Tegen die tijd zijn we vergeten dat het een barre winter was en worden we geconfronteerd met bomen die niet uitlopen, vreemd gevormde bladeren geven, bladeren met andere kleur dan we gewend zijn of verdrogingverschijnselen.

Beperk zoutgebruik
De Bomenstichting waarschuwt voor buitensporig zoutgebruik. Een kilo zout ligt zo uitgespreid over de sneeuw voor uw voordeur. Maar wat is de uitwerking ervan? Beter is eerst zo veel mogelijk sneeuw aan de kant te schuiven of te vegen en het laatste beetje met wat zout te doen smelten.
Er zijn ook alternatieven. Het gladde oppervlak ruw maken met een laagje zand werkt bij huis net zo goed. Of gebruik wat kattenbakkorrels. Wel deze na de dooi weer opvegen!

CO2 uitstoot
In het belang van het milieu brengt de klimaatsverandering met zich mee dat er eisen gesteld worden aan de vermindering van de CO2-emissie.
Het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) wenst een prijskaartje (klimaatkosten) te hangen aan de CO2-emissie. De vervuiler betaalt, dus des te hoger de CO2-uitstoot, des te hoger het prijskaartje dat aan een product hangt. Het IPCC zegt de prijs per ton CO2-emissie op minimaal € 40,00 te willen zetten. Met deze klimaatkosten kan een prijsofferte nu duurzaam gewogen worden:

Eurosalt heeft onderzoek laten doen naar de milieueffecten - in dit geval het energieverbruik en de daaraan verbonden CO2-uitstoot - bij de winning, bewerking en het transport van de in Nederland gebruikte soorten wegenzout, te weten vacuümzout en steenzout. Zeezout wordt in Nederland in de gladheidbestrijding niet
gebruikt. Het onderzoek is uitgevoerd door het Öko-Institut e.V. in Freiburg, Duitsland. Het Öko-Institut is een vooraanstaand Europees onderzoek en adviesbureau op het gebied van duurzaamheidstudies.

Het Öko-Institut komt tot de conclusie dat bij de productie van vacuümzout het CO2-equivalent per ton 138,61 kg bedraagt. Bij de productie van steenzout bedraagt het CO2-equivalent per ton 12,93 kg. Het verschil tussen de twee zouten in CO2-equivalent per ton geproduceerd zout bedraagt meer dan factor 10!

 

Bronnen:
Bomenstichting
Eurosalt

< Précédent		Suivant >